Mostrando entradas con la etiqueta Cine. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cine. Mostrar todas las entradas

domingo, 1 de diciembre de 2013

El pianocktail o pianococktail

Hoyezno, tós lords flines sencuentran a nuesso alcance. Una pataílla con la mula y hala, apaicen los pícheles. Aprovecho la ciricunstáncida decán hecho un flin de "laspuma de lords didas" pa recordar la importancia deste invento


Mírese, si hay ganas, esto o estotro.
Yeso que nunca vi dllo el pianococktail construido por Helmant.



sábado, 21 de noviembre de 2009

¿Se puede?



Lo he dicho en un comentario, por allí abajo, pero lo reproduzco aquí para dejar constancia. Ya vuelvo, tras una dura semana de curro, relecturas de relatos de Poe, revisionado de las películas de Roger Corman y preparación de Power Point con cienes de imágenes para la intervención en el Congreso. Empiezo a recuperarme y ser de nuevo persona.
La verdad es que la ponencia me quedó muy bien, pero fue una auténtica paliza la que me dí para prepararla. Me voy a volver gótico, como las hijas de zapatero. Qué empacho de mansiones abandonadas, criptas, fantasmas, torturas, telarañas, catalepsias, obsesiones, traiciones, reencarnaciones y ambientes lóbregos. Me soñaba con Vincent Price.
Entre 1960 y 1964 Roger Corman hizo 7 películas inspiradas por 9 relatos de Poe (en realidad 11 porque hay dos no confesados), que tuvieron un enorme éxito de público. Con un sistema de producción que permitía que las películas aparentasen más de lo que eran (estaban hechas con relativamente poco dinero y filmadas en apenas dos o tres semanas), consiguió recrear a su modo el universo de Poe, aunque a base de serle sistemáticamente infiel, pues casi siempre los argumentos de sus pelis iban por otros derroteros, a veces delirantes. Pero aquello funcionaba y tenía su público, de ahí que explotara y estirara el ciclo hasta el límite.


No he parado en todos estos días y por ello no he sucumbido a la tentación de entrar en el Blog porque iba muy muy pillado, así que he estado aplazando el momento para deleitarme con gusto y penaltiempo viendo las fotos del evento. En el último ratito he estado comentando y me preparo para salir, que hay que recuperar la vida familiar.

Si me da tiempo ilustro esto con alguna imagen, para crear ambiente.

sábado, 8 de agosto de 2009

Desahogo crítico cinéfilo teatral



Anoche estuve en la capital de la Cavecania para asistir a supuesto evento en marco incomparable. No te avisé, Blaki, pues íbamos con otras dos parejas, el tiempo justo y no procedía. Meto esto con cierta improvisación y urgencia por si sirve para alguien antes de que lo retiren de cartel.
Siempre me ilusiona ir al Festival. El ambientillo previo, reconocer a la gente, aunque confieso que ya a casi nadie. Y las obras, por supuesto. A lo largo de los años hemos visto mucho y a veces bueno. Pero quema y decepciona encontrarse con tantas obras que no funcionan, por mucho que prometan.
La directora vendía "Los gemelos" como la comedia perfecta, pero sinceramente no entiendo en qué se basa para tan sin duda exagerado comentario, y preocupa pensar dónde situaría por ejemplo un nivel medio. Se supone que es una directora de prestigio, pero aquí desde luego no lo demuestra. Y la versión de Murillo tampoco está a la altura. La obra es floja, excesivamente larga, reiterativa en su argumento y situaciones, con una primera parte plúmbea y la segunda casi otro tanto. Sólo en un par de momentos despierta alguna leve sonrisa, gracias al buen hacer de un par de actores. Uno piensa cómo es posible que los responsables no se den cuenta de las cosas que no funcionan, cuando lo detecta cualquier espectador. Qué difícil es hacer las cosas bien.
Me cabreo porque las pelas y el esfuerzo (por horario y gestiones) que representa desplazarse desde fuera para asistir al teatro no se ven recompensados. Por cierto, que sacar las entradas por “Entradas.com”, que se reserva las mejor situadas, y así me lo dijeron por teléfono, cuesta 1,94 € de comisión por cada una, independientemente de que en una sola llamada reserves una, dos o seis. Increíble, un atraco a mano armada.


Y siguiendo en la línea de desahogos con cabreo, comentaré que el miércoles fuimos toda la family a ver “Up” en 3D, y os la recomiendo, pues, como todo lo de Pixar, es una película deliciosa, entretenida, divertida y muy bien hecha. El sistema de gafas en 3D, que también lo hay en Mérida, funciona ahora realmente bien y es toda una experiencia. Ahí sí que merece la pena pagar un poquito más por vivirlo. Hay un momento impresionante, en que se cuenta en 3 o 4 minutos la historia de una pareja a lo largo de su vida sin palabras, sólo con imágenes y un fondo musical, de lo más emotivo. Un prodigio de guión y montaje.
Pero no todo iba a ser perfecto. Pixar siempre estrena sus películas de animación con un corto previo que suele ser una joya, pues están muy cuidados. Pues bien, los de los Multicines Cáceres (que son los que tienen la sala en 3D), para aprovechar al máximo el tirón de la peli la ponen en cuatro pases, sin apenas tiempo entre uno y otro. Consecuencia de ello es que el corto lo ponen entre pase y pase antes del horario anunciado. Entramos a ver la peli unos 5 minutos antes del inicio de la película y nos encontramos con que el corto estaba ya acabando. Ya sé que es una tontería, pero me enervan estas faltas de respeto al público. No me gusta que me hurten algo que tengo derecho a ver. Lo dije, pero temo que no van a hacer Nicasio. En fin…
Cagusto me quedao…

domingo, 5 de julio de 2009

Me gusta, no me gusta... "Foutaises", de Jeunet

Hubo una etapa de entradas cinéfilas en las que hablamos mucho de Amélie y la filmografía de Jean Pierre Jeunet y Marc Caro, confesando nuestra rendida admiración por ambos dos.

Comenté entonces que el pase en los cines de Delicatessen o La ciudad de los niños perdidos iba precedido por este corto de Jeunet, de 1989, que ninguno recordábais haber visto. El SITJ (Servicio de Inteligencia de la Tabla del Jamón), incansable, se ha puesto en marcha y no ha desistido hasta encontrarlo y poder subirlo para disfrute general. Al ser subtitulado no sé si el tamaño de la pantalla va a permitir leerlo bien, pero lo pongo de todas formas. Si Blogger me deja... questo va muy lento.

Me pregunto qué "me gusta" y "no me gusta" propondría un cavecano antiguo. Abrazos.



miércoles, 29 de abril de 2009

Otra vez Amélie y ya me callo


Una curiosidad: Los DVD de Amélie y Un largo domingo de noviazgo tienen, aparte de los subtítulos para sordos, una versión para ciegos (cágate, lorito), en la que una voz en off (en on, se debería llamar) va contando todo lo que pasa. Tragarse las pelis así es un coñazo supremo, como tener al lado un pesao, en el cine, pero a mí me viene muy bien para usarlo en clase.

Paso dos fragmentos de las putadas al frutero.



viernes, 24 de abril de 2009

Le gusta, no le gusta

No conozco ese corto de "Me gusta, no me gusta" que cita Mow.
Este pasaje está al principio de Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, y pienso que podría ser algo similar



He optado por la versión subtitulada, en honor a Shandy.
Pero pongo también una  traducción más literal:

El padre de Amélie, exmédico militar, trabaja en los establecimientos termales de Enghien-les-Bains
(boca fruncida, signo de que no tiene corazón)
A Raphael Poulain no le gusta:
Mear al lado de otro
No le gusta sorprender sobre sus sandalias una mirada de desdén (Nota del Traductor: desdeñosa, como las ciudades!!)
Salir del agua y sentir que se le pega el bañador

A Raphael Poulain le gusta:
Arrancar trozos grandes de papel pintado
Alinear todos sus zapatos y limpiarlos cuidadosamente
Vaciar su caja de herramientas, limpiarla bien y luego ordenar todo

La madre de Amélie, Amandine Fouet, maestra nacida en Guegnon, siempre fue de naturaleza inestable y nerviosa
(Espasmo nervioso, testigo de agitación neurótica)
A Amandine Poulain no le gusta:
Que se le arruguen con el agua caliente del baño
Que la roce con la mano alguien que no le gusta
Que se le queden las arrugas de las sábanas impresas en la cara, por la mañana

A Amandine Poulain le gusta:
Los trajes de los patinadores en TF1
Darle brillo al parquet, con trapos
Vaciar el bolso, limpiarlo bien y luego ordenar todo

(... A ver esa letra gorda y de colorines ...)

Blaki, tienes que ver esta peli!!!!!

jueves, 23 de abril de 2009

Plurintroito con morro



Tras unos días de ausencia obligada por trabajo sumo y compromisos varios, me libero un poco en este día festivo de Saint Georges. Ayer tarde noche se produjo en Mnorba un año más el ritual de la batalla de moros y cristianos, el rescate de la princesa y la quema del dragón en una Plaza Madior abarrotada. Mogollón de gente, de verdad. Llena a reventar y mira que es grande. La escenificación teatralizada fue un poco como siempre; el dragón, con un diseño bastante avanzado que a mí me gustó aunque había diversidad de opiniones, con armazón liviano y cubierta de tela que ardió muy rápido, para agradecimiento de los que esperan de pie tanto tiempo. De todas formas, por ese lado poco más que comentar.
Pero hubo un hecho diferenciador. Todos los años la celebración acaba con un castillo de fuegos artificiales, pero el de ayer fue realmente espectacular. 20 minutos de fuegos con una calidad inusual. Puedo afirmar que son los más completos que he visto nunca. Ni en Valencia. Con efectos novedosos, rítmicos, y en varias ocasiones cuando parecía que llegaba el final, la cosa seguía... Impresionantes, de veras. También ayudó que los vimos sentaditos en una terraza en zona privilegiada, descansaditos, y fue una gozada.



Bueno, lo del plurintroito se justifica porque como me sentía un poco culpable por la ausencia obligada, tenía ganas de meter introito largo. Y lo del morro, porque para rellenar, subo a nivel A algunos de los comments de introitos anteriores. ¿Tengo o no morro? Como Blaki tome nota…



- Y ahora vengo yo, a cantar sereeno... Eso sí, con retraso de dos o tres días, questao muy ocupao.
Brevanotaciones varias: Sorpréndeme en grado sumo la confesión de Blaki de que a una isla de siesta se llevaría la piragua y la Tabla, dejando a un lado, supongo que por apresuramiento, la cita a guitamarra, violín o tabularpa. Como te puedes llevar tres cosas, como dice el dicho, tiene solución.

- Paco: lo de que a tu bajo se le movió el alma suena a enano creyente arrepentido.

- He estado dos días missing por dura laboración y cuando llego me encuentro con esto, ques una gozada. Me encanta Jeunet, ya lo he dicho, y comenté algo de Delicatessen y otras ya no sé cuándo. Amèlie es una joya, fresca, novedosa, ingeniosa, de ritmo endiablado. Para verla muchas veces descubriendo algo nuevo siempre. Esta escena es fantástica, curradisima, visualmente efectista, con una integración de los efectos especiales de lo más oportuna, y super emotiva. Si a ello añades el detalle que percibe Paco y que yo desconocía, vemos que aún se puede elevar el nivel. Paco ha puesto este corte, que es fantástico, pero podrían ser tantos otros...Me encantan las bromas al vecino tendero.

- Cuando ví por primera vez "Un largo domingo de noviazgo", que alguna vez por despiste he citado como "Un largo noviazgo de domingo" hubo algún detalle en el guión con algún personaje, que me despistó, y que me hizo perderme un poco en las indagaciones del SITJ peliculero. Por eso me gustó aún más la segunda vez, sin despistes, y disfrutando cada detalle. Otra joya.
Y ese corte con lo de "si hago esto pasará esto otro" es un recuerdo infantil universalizable, pues en algún momento u otro todos lo hemos vivido.
Aquel corto introductorio con lo de "Me gusta y no me gusta", que ponían en las salas no sé si en “Delicatessen” o en "La isla de los niños perdidos" era también extrapolable y uno podría hacer listas similares.

- El del librojeto es un campo apasionante, de lo más creativo y sugerente. Conozco algunos de los proyectos que se citan. De Blaki es bien conocida la “Caja de Truenos”, y en el Departamento de la UEX en Cáceres tenemos una caja de “Container” que nos regaló Bartolomé Ferrando cuando vino a impartir una ponencia en un congreso sobre Happening y Fluxus hace ya bastantes años. También conozco las creaciones de Juanma Barrado, que es muy activo en este campo. Antonio Gómez me sigue mandando emilios periódicos sobre sus múltiples intervenciones poéticovisuales en jornadas, cursos, etcéteras. Cada uno de los enlaces del introito abre puertas a un mundo fantástico. Sólo he podido curiosear en algunos, pero intentaré ir completando, que me interesa.

Ser Vledy: Sigues siendo una caja de truenos, digo de sorpresas.

- He estado viendo lo de Queneau, pero internet no me deja acceder a algunas cosas, con lo que no he podido desarrollarlo. Volveré a intentarlo, pues promete. ¿No os recuerda a las infinitas versiones-variantes de aquél "Melancólico, febril, pálido, grave"? Que parimos (sobre todo paristeis) hace tiempo?

Bueno, pardon por el rollo repetido, era un capricho y ganas de experimentar, como con los libros. No se volverá a repetir, nunca mejor repetido.

martes, 21 de abril de 2009

Jean-Pierre Jeunet


Decía Mow en un comment que le gustaba mucho Jean-Pierre Jeunet. Yo tengo que añadir que Amélie fue la película que me reconcilió con el cine.
Me explico. Tras unos años viendo un par de películas semanales en los Alfavil y Renuar, acabé completamente saturado: siempre las mismas imágenes y las mismas historias, con distintos collares. A veces, ni siquiera los collares eran distintos. Los modelos gringos repetidos hasta la saciedad (Con respecto a la gringuidad del cine, recuerdo que vimos Hero, de Zhang Yimou, en el vídeo doméstico, y mi hijo, que debía de tener 10 años, me dijo: "Papá, esta película no es americana, ¿verdad?")

Pero luego vi lo de la Amelia, unas tres mil veces, y comprobé que se podían hacer las cosas de otra manera.

Me callo y pongo uno de los múltiples detalles que me alucinaron: el montaje de la carta a la portera. En la versión doblada no se aprecian (porque no están) los tirones de la voz que da el original cuando Mado lee la carta de su marido.


Y ahora que nombro lo del doblaje, un detallito de Un long dimanche de fiançailles, que me gusta aún más que Amélie. Desde que la vi por primera vez, me pregunté cómo habían hecho para doblar lo de Mathilde M (aime) Manech, Manech aime Mathilde. No la he visto en español, pero me lo han contao: "Manech más Mathilde".


Vaya cagada.



Merece la pena aprender francés, aunque sólo sea para ver esta peli

viernes, 10 de abril de 2009

Entrevista a David


Sorpresa pa Mow:


sábado, 4 de abril de 2009

La Isla de las Flores

Quería comprobar si esto de lo que quería hablar estaba en You Tube. Y en efecto, está, de ahí que me anime a pasar a introito lo que en principio iba en comentario, y puedo poneros el enlace. Creo que merece la pena. Yo lo tenía grabado en vídeo, como una joya, y me ha sorprendido y alegrado que esté en la red, pues es de esos documentales necesarios, que no deberían pasar desapercibidos.

Estoy hablando de “La Isla de las Flores”, un documental del brasileño Jorge Furtado, que vi por primera vez, hace ya muchos años, en un “Piezas” de Canal + (yo por aquella época grababa la mayoría y tengo un material espléndido con todos esos cortos, que iba grabando uno tras otro en la misma cinta). A lo que iba. Lo grabé de Canal + en VHS, pero con tan mala suerte que estaba en un final de cinta y se cortó, faltando dos o tres minutos. No conseguí pillarlo de nuevo hasta que lo pasaron en “Metrópolis” por La 2 algún tiempo después. Ahí lo grabé entero, pero había un problema: el doblaje no era el mismo, era otro locutor con un tono más monocorde y apagado que no estaba a la altura del primero.
Mi pequeña decepción tras la alegría de encontrarlo en You Tube es que todas las versiones que están colgadas están grabadas del programa de La 2, y ninguna tiene el doblaje de Canal +. Pero bueno, no pasa nada. El corto es tan bueno que lo aguanta todo. Me parece magistral el tono jocoso con que comienza la historia y cómo va cambiando en el tramo final hasta llegar a un resultado inesperado y tremendo.
Me encantaría que no lo conocierais y lo descubráis ahora, pues estoy seguro de que os va a interesar. Quizás no produzca ahora el mismo efecto que cuando yo lo vi por primera vez, pues el tipo de lenguaje y montaje que utiliza ya se ha explotado en alguna otra ocasión.

Y ahora cierro el círculo, porque todo esto viene a raíz de la entrada anterior en que Paco introducía “Amelie”, de Jeunet. Hay algo en el montaje rápido y alternativo de "Amelie" que la primera vez que la vi me recordó a este corto.

Aunque quizás más claramente deudor de este corto sea el comienzo de la película “Magnolia”, de Paul Thomas Anderson, que protagonizaba Tom Cruise y que no tengo fresca. He de volver a verla, pues cuando la ví no fue en las mejores condiciones y no la aprecié bien. Quizás por ello me pareció un poco larga y cargante, pero no me atrevo a seguir dando juicios. Lo que sí recuerdo es que en su inicio había elementos muy en esta línea.

Bueno, me estoy enrollando demasiado.
A ver si el enlace funciona, podéis verlo de un tirón (dura 13 minutos y conviene verlo hasta el final, incluso los créditos) y os gusta.

http://www.youtube.com/watch?v=4kDN49_bFno

viernes, 3 de abril de 2009

Chine y bandessinée


Decía Moisés, en un comentario, que la historieta de Gotlib tenía perfil cinematográfico. No soy un experto, pero el tema de la relación entre comic y cine me interesa mucho. Os dejo unos ejemplos a ver si alguien se anima a ilustrarme.


Martin Veyron realizó una película sobre su historia L'amour propre ne le reste jamais très longtemps, título con juego de palabras intraducible: "propre" significa tanto "propio" (El amor propio no sigue así demasiado tiempo) como "limpio"  (El amor limpio no sigue así demasiado tiempo). De ahí la cita inicial "El amor puede ser sucio? Si está bien hecho, sí!"
Esto que subo es el comienzo, y lo que se oye es el chiste de "por qué el mono mete los huevos en el cubata". 
Ahora mismo es lo que llaman película de culto: gusta mucho a poca gente.


Éste otro es Enki Bilal en Immortel ad vitam, película que tuvo mucha más aceptación entre la crítica que entre el público.
Aparte de la influencia de Bilal en lo de Stargate (se lo copiaron todo), no me digáis que no os recuerda al gran Moebius.



Pero a mí, lo que de verdad me llama la atención son las películas que de algún modo reflejan las hechuras del comic. Pongo el Storyboard de Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, y la escena de Jean-Pierre Jeunet












He puesto desde los créditos para que se oiga la musiquilla de Yann Tiersen.

lunes, 9 de marzo de 2009

Belleville - Cacho encontrado

En el trozo en blanco y negro del principio sale el gran Django.





http://www.youtube.com/watch?v=pDCOxHz3EVw




http://www.youtube.com/watch?v=XgtSjX33wUQ



http://www.youtube.com/watch?v=6Ef41nIAz-k

Belleville







Cuando leí lo de la convocatoria perineal para el Tour, me acordé de ésta peli de animación.



Es el título de un tema de Django...



Venía la partitura en una revista adquirida en Skandinavia, que debe estar en Sttanteria, del año 84...



Buenos dibujantes e historia con mucha mandanga..
Un par de linqu,s:



martes, 23 de diciembre de 2008

Microintroito cinéfilo. El Perfume

En honor de Santa Hoedenia Veneranda, mañana-hoy martes por la noche ponen en la 3 la peli "El perfume", que en mi modesta opinión es una buena adaptación al lenguaje cinematográfico de la novela de Patrick Suskind, que tanto nos impactó cuando éramos jovenzuelos y sigue funcionando. Si no labéis visto, creo que es una buena recomendación. Lástima de cortes por anuncios...

sábado, 20 de diciembre de 2008

Homenaje flimmico



Me reincorporo tras larga ausencia, como vengo diciendo de golpe en los comments de últimos introitos.
Entre otras cosas de trabajo, me ha tenido ocupado una fiesta de despedida para dos queridos compañeros que se nos han prejubilado en la universidad y me han dejado desangelado, un poco huérfano, pues les aprecio mucho. Le he dedicado mucho tiempo al ordeñata, que es lo que me permitía mi convalecencia pinrélica ya superada.
Con un compañero “turco”, un genio sólo equiparable vosotros, nos embarcamos en la preparación de un trabajoso power point recreando una fotonovela-flim de una media hora inspirada por Blade Runner. Algún día, si procede, tengo que hablar del Turko, una de las mejores personas que conozco y de la que me precio ser su amigo.
En el montaje los hemos convertido en replicantes, en medio de una historia algo surrealista. Tiene introducción delirante, en un Cáceres 2019 apocalíptico y desesperado tras no conseguir la capitalidad cultural en el 2016, con una población embrutecida ante la supresión de la Facultad de Letras, y la necesidad de crear profes replicantes para ilustrar a las colonias de Marte. Los protas escapan y regresan a la tierra buscando su identidad, asumiendo personalidades y actividades diversas, mientras agentes de investigación especializados les siguen la pista (Deckard también se había prejubilado y hubo que recurrir a Torrente). Tiene incluso dos finales alternativos, uno para las salas comerciales, y un “montaje de los directores” mucho más singular. En fin, que nos lo hemos pasado pipa, aunque con muchas horas de dedicación. El resultado ha merecido la pena, aunque no es publicable aquí por las continuadas referencias personales.
Bueno, con las cavaciones espero reaparecer ya con asiduidad.

miércoles, 17 de diciembre de 2008

La tele en Milioburgo

No puedo soportar esta tensión narrativa, así que, entre tanto se desarrollan las aventuras cavecanas de Van Khario y se desvelan nuevos fragmentos de la anatomía de Hessa Thiorva, un pequeño recuerdo de tele y cine en Milioburgo.

Debía yo de tener cinco o seis años, cuando en la tele pusieron un ciclo de ciencia ficción. Se me quedaron grabadas dos pelis: “El umbral del tiempo” y “La barrera del tiempo”. En las dos había, aparte de viajes en el tiempo (como es obvio), unos mutantes calvos malísimos, que no querían nada más que matar a todo el mundo. Y los buenos también resultaban ser bastante cabrones. No estoy muy seguro del primer título, pero debe de gustarle a alguien más: es la película que proyectan en una sala en “Buscando a Susan desesperadamente”. La segunda la he encontrado en la mula. Se llama, en realidad, “Más allá de la barrera del tiempo” y es de un cutre que aterroriza. Tengo la determinación, no obstante, de verla. Y además, os subo un fragmento.

Hala.


lunes, 8 de diciembre de 2008

Inmediato deseo de Mossesba hecho realidad - Cine Inédito en Mérida


Ahí pongo cartel, según deseo expreso de Mossesba San, benefactor e intrahistoriador del cinema en La Cavecania.

Más cine poor faavoor

Como parece ser que hay gente de Mérida que nos lee, y ese hecho ya de por sí demuestra que son gente cultivada, activa intelectualmente y generosa con el aprovechamiento del ocio, me permito introducir introito propagandístico publicitario de gran interés para eméritos y circundantes, con la esperanza de que surta efecto en nuestro círculo de adeptos incondicionales. Ya podéis respirar.
Esta semana ya, entre los días 12 y el 20 de diciembre, se celebrará en nuestra querida Emérita la tercera edición del Festival de Cine Inédito, que dirige Ángel Briz, y cuyo egregio Director de Programación es David Garrido, de que hablé en el introito “De cine” el 27 de octubre, allá por la Edad Media. Ya entonces me encargué de elogiarlo y ahora retomo el tema por su inmediatez.
Aquí en la columna de la izquierda, en el propio Blog, hay un enlace con su página, donde puede encontrarse, en sus últimas entradas, toda la información y programación del festival, aunque en paralelo se está dando un curro mortal distribuyendo la revista informativa por bares, locales de ocio diversos, centros culturales, comerciales y administrativos, etc., es decir, que hay muchos medios para enterarse.
Me asegura que si ya el año pasado fue un éxito, éste también promete, por la variedad y calidad de las pelis, pues hay de todo: comedia, cine de género, cine comprometido, etc., con flimes multipremiados en otros festivales y que será difícil ver en Mérida, Badajoz o Cáceres en los circuitos habituales. Así que es una oportunidad estupenda y hay que aprovechar. Intentaré ir a las sesiones que pueda. Ya lo decía Aute: “cine, cine, cine, cine, más cine poor faavoor”
Los pases son en el Centro Alcazaba a las 20 y las 22,30 horas, y alguno más a las 18, más programación infantil por las mañanas.
Sugerencia para Blaki, por si no tuvieras ya curro suficiente: porfa, difunde en la medida que puedas la página del festival entre colegas, amistades y allegados, tú que tienes múltiples enganches, sean o no arrempheros.

miércoles, 12 de noviembre de 2008

Cinema novo


Mientras baja el vidrio con las imágenes auténticas, aquí tenéis la canción. Por cierto, que hacer un karaoke es bastante más laborioso de lo que yo pensaba (Pensaba San, compatriota del inclito coblogger). Os tendréis que conformar con lo que ha salido.


Y el cifrao

Intro: D7+  Gm/D

 

  D7+              C#m7/5- C7 B7           E7/9

O filme quis dizer               "Eu sou o samba"

                                 Em7   A7

A voz do morro rasgou a tela do cinema

  D7+        C#7        F#m7

E começaram a se configurar

           G#m7           C#7/9- A7

Visões das coisas grandes  e   pequenas

           D7+       A7           D7+

Que nos formaram e estão a nos formar

        A7/9-            D7+          F#7         Bm7

Todas e muitas: Deus e o diabo, vidas secas, os fuzis

        D7/9               G7+            D7           G7+

Os cafajestes, o padre e a moça, a grande feira, o desafio

          B7/9-             Em7                          F#7

Outras conversas, outras conversas sobre os jeitos do Brasil

B7        Em7             A7           D7+  D7

Outras conversas sobre os jeitos do Brasil

  G7+           B7     Em7

A bossa nova passou na prova

       F#m7 B7      Em7

Nos salvou  na dimensão da eternidade

  Dm7    G7           C7+  B7             Em7

Porém aqui embaixo "A vida mera metade de nada"

A7               Am7           D7

Nem morria nem enfrentava o problema

  G7+     B7            G7+

Pedia soluções e explicações

B7         Em7           A7       D7+          B7

 E foi por isso que as imagens do país desse cinema

  E7/9         A7            D7+

Entraram nas palavras das canções

B7  E7/9         A7            D7+  F7

  Entraram nas palavras das canções

   Bb7+  F7       Bb7+

Primeiro   foram aquelas que explicavam

             A7          D7+  F7

E a música parava pra pensar

    Bb7+ F7     Bb7+

Mas era   tão bonito que parece

                   A7       D7+

Que a gente nem queria reclamar

  Fm7  Bb7       Eb

Depois foram as imagens que assombravam

           D7+          A          D

E outras palavras já queriam se cantar

   F#7                    Bb7

De ordem e desordem de loucura

   E7                       G7+

De alma a meia-noite e de indústria

                           Gm6

E a Terra entrou em transe

                  Dm7

E no sertão de Ipanema

         Gm6                 D

Em transe é, no mar de monte santo

    B7           Em7        C#7      F#m7

E a luz do nosso canto e as vozes do poema

      F#7     G7+           G#º

Necessitaram transformar-se tanto

      D7+          B7

Que o samba quis dizer

  Bb7          A7            D7+  F7

O samba quis dizer: eu sou cinema

  E7/9         A7            D7+

O samba quis dizer: eu sou cinema

     C7      F#7            Bm7

Aí o anjo nasceu, veio o bandido meterorango

          C7      F#7            Bm7

Hitler terceiro mundo, sem essa aranha, fome de amor

    E7/9            A7        D7+

E o filme disse: Eu quero ser poema

         C7+            F#7      Bm7

Ou mais: Quero ser filme e filme-filme

    C#7       F#7        B7       Em7

Acossado no limite da garganta do diabo

           G7                       D7+

Voltar a Atlântida e ultrapassar o eclipse

        G7+   F#7        Bm7

Matar o ovo e ver a vera cruz

    E7/9        F#7     A7    D7+ F7

E o samba agora diz: Eu sou a luz

  Bb7+   F7   Bb7+

Da lira do delírio, da alforria de Xica

   A7                D

De toda a nudez de índia

F7 Bb7+ F7     Bb7+

De flor de macabéia, de asa branca

               A7         D

Meu nome é Stelinha é Inocência

    Fm7 Bb7        Eb                 D          A7

Meu nome é Orson Antonio Vieira conselheiro de pixote

     D

Superoutro

          F#7            Bm7          F#7         Bm7

Quero ser velho de novo eterno, quero ser novo de novo

          Am7   D7/9          G7+

Quero ser Ganga bruta e clara gema

         B7             Em7  Bb7

Eu sou o samba viva o cinema

     A7       D

Viva o cinema novo

martes, 11 de noviembre de 2008

Cavecacinema


Esto de la protohistoria me está haciendo buscar como no lo había hecho nunca. Mirad lo que he encontrao


Prueba documental de militancia cinéfilo-granteatril